"Dat komt door jouw opvoeding"

• Geplaatst door claudia broeke 25 januari 2012 - #Welzijn nieuwe stijl  #  #opvoeding  #Marokkaanse cultuur  #cultuur  #verantwoordelijkheid nemen  - 208 keer bekeken

  "Dat komt door jouw opvoeding". 

   

  Vorige week een kennismakingsgesprek met twee pittige Marokkaanse vrouwen gehad. Zij geven Arabische les en signaleren dat het de laatste tijd tijdens hun lessen eigenlijk weinig meer ging over het leren van de Arabische taal. Een groot deel van de les wordt gevuld met het uitwisselen van ervaringen over opgroeiende puberkinderen en het gevoel van machteloosheid dat je als moeder kunt ervaren: "Ze luisteren niet, accepteren geen regels, zijn eigenwijs, maken schulden, denken niet na, hebben continu smoesjes, spijbelen. Er is niets mee te beginnen, we hebben soms geen idee hoe we ze kunnen bereiken". De voorbeelden rollen over tafel. De twee Marokkaanse vrouwen willen graag getraind worden, zodat zij zelf andere Marokkaanse moeders met puberkinderen kunnen ondersteunen.  

   

  Een mooi initiatief. Als ik wat verder verken hoe de opvoeding er nu uitziet valt me op dat de vaders afwezig zijn. Soms letterlijk, maar anders vaak figuurlijk. Marokkaanse vaders bemoeien zich in principe niet met de opvoeding, dat is de taak van de vrouwen. Als we het hier over hebben komt er ook wel wat frustratie naar boven. "Als het goed gaat met de kinderen, dan roept de vader graag tegen iedereen 'Dat is mijn kind'. Maar zodra het lastig wordt, krijgt de vrouw de schuld. 'Dat komt door jouw opvoeding' is dan de beschuldiging". Met een verontwaardigde blik kijken ze me allebei aan. "Dat is toch niet eerlijk?" 

   

  Er is wel een ontwikkeling gaande. Elke generatie Marokkaanse moeders wordt zelfbewuster. Ze zeggen duidelijk wat ze willen en wat ze verwachten en kunnen daarin heel direct zijn. Daar kan de Nederlandse vrouw nog wel wat van leren. De zelfbewustheid leidt ook tot  bijvoorbeeld meer echtscheidingen dan voorheen, op initiatief van de vrouwen.

   

  Maar ook elke generatie Marokkaanse mannen pakt het anders aan. Het wordt steeds gewoner als Marokkaanse man om ook met de kinderen te spelen en de vrouwen geven aan dat er nu zelfs jonge vaders gesignaleerd zijn die op straat de wandelwagen duwen. En niet omdat ze daartoe gedwongen worden, maar omdat ze gewoon trots zijn op hun kind. 

   

  Een vergelijking dient zich aan met de Nederlandse situatie. Voor mijn partner is het vanzelfsprekend dat hij de helft van de zorg voor de kinderen op zich neemt. Hij koopt de kleertjes, verschoont luiers, speelt en knutselt. Zijn vader - mijn schoonvader - heeft eigenlijk voor het eerst een kinderwagen bestuurd met de kleinkinderen erin, en niet met zijn eigen zoons. Dat was in de Nederlandse cultuur dus ook niet zo gewoon, en dat is nog maar één generatie geleden.

   

  Ik snap de frustratie, maar blijkbaar is er tijd nodig om zaken te veranderen. De vraag is of we andere culturen die tijd geven of dat we vinden dat alles onmiddelijk moet zijn aangepast aan de Nederlandse gewoontes.